AMMEHOELA NR 1 (blog over coaching in NL)

januari 2012

Ik heb al eerder een blog over coaching geschreven. Was leuk om te doen, beperkt aantal lezers, af en toe een reactie en op een gegeven moment was de fut eruit. Mijn nieuwsbrief en mijn site hebben echter weer nieuwe brandstof gegeven aan mijn wil om wat vaker voor een iets groter publiek dan mijn eigen gedachten over coaching te schijven. Dat ga ik dus doen, bij deze. Onder de titel ‘ammehoela’ beschrijf ik mijn wederwaardigheden op het gebied van coachen in Nederland.

In deze eerste bijdrage uit een hopelijk lange nieuwe serie, doe ik een bewering over wat voor mij de kern van coaching is. Die bewering zal ik door de andere bijdrages heen, te pas en te onpas toetsen. Tevens geef ik een soort van eerste inventarisatie van onderwerpen die ik in de komende blogs de revue wil laten passeren.

Eerst maar eens die bewering. Voordat je die gaat lezen, moet je weten dat ik een wat chagrijnige benadering van mijn eigen vakgebied heb. Ik vind wat de meeste van mijn collega’s doen en zeggen over ons vak op z’n best goedbedoelde conversatiebijdrages zijn en in het slechtste geval zeer schadelijke praktijken blijken. Met echt coachen heeft het vaak maar weinig te maken. Het zal dus niet altijd even vrolijk zijn wat ik schrijf. Met deze waarschuwing in de achterzak, kun je denk ik rustig verder lezen en houd ik mij uiteraard aanbevolen voor alle vormen van feedback en commentaar.

De bewering
De kern van coaching is resultaat maken op ontwikkeling. Punt. Dat betekent dat een coach verantwoordelijkheid neemt voor ontwikkelresultaat van de mensen die hij begeleidt. Hij is ‘involved EN committed’ (om maar eens een paar oude vertrouwede termen erbij te halen) en dus aanspreekbaar op eventueel falen.

Als ik dat zo lees, denk ik: dat is eigenlijk heel gewoon. En dat is het natuurlijk ook; maar het komt niet overeen met les 1 van de meeste coachopleidingen die in dit land worden gegeven. Les 1 is namelijk dat de coachee (overigens een van de meest verschrikkelijke woorden die ik ken) zelf verantwoordelijk is voor zijn ontwikkeling en dus voor het resultaat van het meestal duurbetaalde coachingstraject. Uit les nr 1 volgt een serietje verschrikkingen, namelijk:
• Dat de coach dus niet verantwoordelijk is voor het resultaat want
• De coach moet niet al te betrokken zijn want
• Dan heeft hij geen professionele afstand meer en
• Kan hij zijn coachee niet kwalitatief begeleiden en
• Dus kan de coach maar want aanklooien en
• Experimenteren met de nieuwste methodiekjes want
• Hij is niet aansprakelijk voor de effectiviteit van zijn begeleiding, immers
• De schuld voor mislukking ligt altijd bij de coachee want
• De coachee moet zijn eigen pad gaan en
• De coach is alleen maar een spiegel
• Dus ook als de coach ziet dat het fout gaat
• Moet hij de coachee zijn eigen fouten laten maken want
• Daar leert hij het meeste van.

En nog meer van die bullshit. Ammehoela!

Ik heb best wat opleiding gevolgd, ook over coaching en aanverwante gebieden. Lang, heel lang, te lang, heb ik gedacht dat het werkelijk goed was om professionele afstand te behouden en als een lijzige wijze man aan mijn sik te trekken en op beschouwende wijze te verhalen over wat er in de spiegel te zien was. Tegelijkertijd mijn krachtigste wapen verliezend: betrokkenheid. Sinds een jaar of wat heb ik al die onzin achter me gelaten en gemerkt dat ik onprofessioneel betrokken afwisselend euforisch of heel verdrietig kan zijn over het slagen of falen van de mensen en groepen die ik begeleid. En dat gevoel laat ik ook zien, merken aan de mensen waarmee ik werk. Die houding heeft voor mij een paar interessante effecten gegeven:
1. De resultaten van de mensen waarmee ik werk zijn tastbaarder geworden; we weten preciezer wanneer er iets wel of niet gelukt is, en we kunnen daarnaar handelen.
2. Mijn aversie tegen het toenemend aantal methodieken is toegenomen; steeds duidelijker wordt het ergens beter in worden ‘gewoon’ mensenwerk is dat soms bloed, zweet en tranen vergt en soms van een leien dakje gaat, maar altijd te maken heeft met individuen. Methodiekjes passen daar niet, oprechte aandacht wel.

In deze blog schrijf ik over mijn bevindingen bij hoe ik coach. En over wat ik vind van anderen die het anders doen. Naast scherpe recensies van nieuwe en oude methodieken, ga ik ook schrijven over coaching en nieuwe media, alles bekijkend vanuit de overtuiging dat ik als coach aanspreekbaar ben op het resultaat van ontwikkeling. Eerste onderwerpen die wellicht een blogbijdrage waard zijn:
Coachen zonder scrupules: omarm de nieuwe methodiek!
Coaches op twitter; flauwe preken voor eigen parochie.
Mindfullness en voice dialogue: opletten en in jezelf praten.
Tijdschrift voor Coaching: maandelijkse oprispingen.
Mental coaching; tovenaars in de sportwereld.

Heb je ideeën, ik hoor het graag.

Spreekje,
Willem