AMMEHOELA NR 2: Het R-woord in coachland; wie durft?

Is coaching efficient? Die vraag kwam langs in reactie op AMMEHOELA Nr 1. Dat vond ik op het eerste oog een beetje vreemde vraag. Toen ik er iets langer bij stilstond, realiseerde ik me dat ik in vrijwel alle gesprekken die ik in de afgelopen weken voerde (bij het uitreiken van de dice for change, je weet wel) het over efficiency van coaching heb gehad. Niet in die woorden maar meer in woorden als: resultaat, committment van de coach, no cure no pay en pay what you want.
In een ander artikel op deze site schreef ik al eens iets over de broodmagere transitiewaarde van bedrijfstrainingen: 8 % (over efficiency gesproken). Maar hoe zit het met de transitiewaarde van coaching? Verhoudt die zich een beetje tot het geld dat aan coaching wordt uitgegeven? Als alleen al alle coaches die @coachtegeltje volgen (een dikke 150) 1 coachgesprek per dag voeren, praat je al gauw over een geschatte jaaromzet van 3 miljoen euri! En er zijn ongeveer 20.000 coaches? Vermenigvuldig die driemiljoen dan eens met 130 en je komt uit op een dikke 500 miljoen euro. En dat is gebaseerd op 1 coachgesprek van 1 uur per coach er dag tegen een tarief van 100 euro. Waarschijnlijk wordt er een ruim veelvoud omgezet in coachland.
De vraag die zich natuurlijk opdringt is: zijn we dat echt waard voor onze klant? Bieden we wel value for money? Leveren we een ‘smart’ product zodat de klant ook kan zien waarvoor hij al dat geld betaalt? Ik dacht het niet. Ik kom niet veel coaches tegen die zich durven committeren aan resultaat. Natuurlijk, alle coaches praten over resultaat, maken resultaten smart, of hard of weet-ik-veel-allemaal. Maar dat is het resultaat dat de coachee moet realiseren; daarvoor achten de meeste coaches zich niet verantwoordelijk. Tuurlijk niet; dat is veel te concreet, te specifiek en te meetbaar! Daar hebben ze natuurlijk wel voor gezorgd. Nee, de coach acht zich meestal verantwoordelijk voor HET PROCES. Nog even los van de vraag of die verantwoordelijkheid wel inzichtelijk en meetbaar is te maken (hoe maak je dan aan je klant duidelijk waarvoor hij dan betaalt?) is dat natuurlijk niet alleen een onhoudbare maar ook een laffe houding. Hoe zou het immers zijn als ik bij de bakker een zoutloze kleffe hap deeg in mijn handen gedrukt krijg en ik bij navraag van de bakker te horen krijg dat dit wel een soort van brood is maar dat hij alleen aansprakelijk wenst te zijn voor het proces van het bakken?

Het is ook laf omdat coaching naar mijn smaak om echte-mensen-dingen gaat. Serious shit. Dat mensen beter worden. Dat ze (daar waar ze dat zelf even niet kunnen) leren hoe ze hun kwaliteit met een hogere efficiëntie kunnen inzetten om dat te bereiken wat zij zelf belangrijk vinden. En belangrijk zijn dan dingen als: hogere kwaliteit van producten of diensten, hoger welzijn van zelf en anderen, gezondheid, betere balans in gezinsleven; en nog veel meer. Dan moet je toch een aardige olifantenhuid (en een plaat voor je kop) hebben als je zegt dat je als coach wel betrokken bent bij dit soort processen, maar dat je geen verantwoordelijkheid draagt voor het resultaat. Zwemmen met droog haar, noemde Kees van Kooten dat. Wel zeggen hoe het vliegtuig moet worden gebouwd, maar even niet meevliegen als het ding de lucht ingaat.
Ik denk dat als coaches zich verantwoordelijk maken voor het resultaat, we niet zoveel meer zullen praten over methodiekje-zus-en- tooltje-zo. Dan zullen we gewoon met z’n allen hard aan het werk gaan om er wat van te maken, wat gaan DOEN. En dan is het ook denk ik ook niet zo gek om te zeggen dat je meevliegt zonder parachute. Ik doe het zelf nog te weinig, maar ik neem me bij deze heilig voor om meer trajecten op no cure no pay te gaan doen en zelfs op pay-as-you-want. Daar worden we effectiever en efficiënter van, gok ik. Wat er nodig is, is een beetje durf. Wie durft?