Sportcoach buitenkans 4: de eerste evaluatie

We hebben het softbalseizoen afgesloten. Het topsportjuniorenteam is nog in afwachting van de afsluitende teamdag en de individuele evaluaties. Coachwillem evalueert intussen in een herfstige stemming.

Na de eerder beschreven successen bij het TSJ-team met het enthousiaste coachen, zijn we een beetje afgegleden. Daar heb ik niet over willen schrijven, omdat ik tijdens een seizoen niet al te negatieve stukken willen schrijven (en eigenlijk ook daarna niet, maar ja, zo’n serie moet natuurlijk afgemaakt worden). We zijn ergens halverwege de rangorde geëindigd en dat is voor dit team 3 tot 4 plaatsen te laag. En ja, dat betekent dat we kampioen hadden kunnen worden. Hadden kunnen worden; geen fijne combinatie van woorden. Worden die uitnodigen tot analyse en uitzoeken waar het dan mis is gegaan, en vooral hoe het beter kan.

Zoals gezegd en aangetoond, werkte het enthousiaste coachen goed. Dat hebben we in de wedstrijd daarna, tegen Roef thuis ook nog gedaan. Maar daar stak een ander fenomeen de kop op dat ons naar mijn inzicht de das om heeft gedaan. Tijdens de wedstrijden tegen Roef hadden we maar net genoeg speelsters: 10. En dat is wat mij betreft 2 onder het minimum waarmee je het veld kan betreden voor een dubbel. Het was echter niet mogelijk gebleken om meer speelsters bij elkaar te krijgen; van ons eigen team waren er twee weg ivm stages en een speelster was geblesseerd. Van andere teams kregen we geen aanvulling. En als je met zo weinig mensen speelt, gebeurt natuurlijk het onvermijdelijke. Er raakt op het verkeerde moment een speelster geblesseerd. Halverwege de tweede wedstrijd,waardoor we nog acht speelgerechtigde speelsters over hadden. De wedstrijd werd gestaakt en dus verloren door Pirates (de eerste hadden we nog wel gewonnen). En terugkijkend over het hele seizoen is daar niet alleen wat (bij mij) geknakt; daar kondigde zich het latere falen reeds aan.

Want, laat dat even duidelijk zijn; aan het team heeft het niet gelegen. De meiden hebben zo goed als ze konden gespeeld. Nee, we kregen last van afwezigheid van mensen door wedstrijden voor oranje, school, werk en soms zelfs vakanties (die laatste reden is natuurlijk in een topsportteam onacceptabel; werk is eigenlijk ook geen reden. Daar zitten de lessen voor de coach). En die gaten werden door de rest van de softbalorganisatie niet afdoende opgevangen.

Door met name dat fenomeen, dat we als organisatie niet voldoende bij machte zijn geweest om het team in geval van nood aan te vullen, is mijn enthousiasme teruggelopen. We bereikten het dieptepunt toen ik op een zaterdag twee wedstrijden voor zondag moesten afzeggen vanwege een gebrek aan speelsters. Afzeggen! In de topsport! 1 dag vantevoren! Onbestaanbaar. Maar toch gebeurd. Met het missen van die wedstrijden, vergooiden we tegelijkertijd de laatste kans op het kampioenschap en het heeft tot de laatste 8 wedstrijden geduurd voordat we de juiste toon weer met elkaar hadden gevonden. Een lesje in nederigheid voor de coaches.

Maar van die laatste acht wedstrijden heeft het team er glansrijk 7 gewonnen! Met goed spel, met plezier, met inzet; complimenten voor iedereen. Het team heeft wat mij betreft in die laatste 8 wedstrijden laten zien waar het van gemaakt is, en wat het in huis heeft. Een extra eervolle vermelding voor de geweldige coach invalbeurt van Laura en Dana; die hebben het plezier en enthousiasme weer aangewakkerd. En als we dan de competitie afsluiten met mooie emoties omdat het zo jammer is dat het seizoen ‘al’ afgelopen is; ach dan hebben we het zo slecht nog niet gedaan, met z’n allen.

Tijd om een balans op te maken dus. Maar ook daar laat de organisatie ons weer een beetje in de steek. Als we met de speelsters gaan evalueren, blikken we ook vooruit. Tim en ik geven aan welke groei we hebben waargenomen en waar ruimte voor verbetering zit. Die verbetering moet zich dan gaan voltrekken in het komende seizoen. Maar over de bezetting van coaches in de topsportteams bij Pirates softbal heeft de organisatie helaas nog geen besluit kunnen nemen. Terwijl ik dit schrijf is er nog geen helderheid over wie de staf van het TSJ-team en van Dames 1 gaat worden. En dus kunnen Tim en ik het seizoen nog niet afsluiten. Onze eigen conclusies hebben we wel al getrokken: coaches moeten (naast nog een hele boel andere dingen) een positieve en enthousiaste grondtoon zetten; dat maakt het mogelijk dat speelsters vrijelijk en met vertrouwen hun kwaliteiten optimaal kunnen inzetten. Voor volgend jaar dus: nog strakkere afspraken over beschikbaarheid van speelsters en met nog meer positivisme, meer enthousiasme er tegen aan; daar heb ik nu al zin in! Nu alleen nog even weten waar en met wie we gaan werken.